|
การถูกไล่ออกและการลาออกจากงาน |
|
ทั้งการถูกไล่ออกและการลาออกจากงานนั้นคือ
ออกจากงานแต่มีลักษณะที่แตกต่างกันอย่างมาก
5-1 การไล่ออก
(1) การไล่ออกคือ
นายจ้างยกเลิกสัญญาแรงงานกับลูกจ้าง โดยไม่มีการตกลงกัน
เรียกว่า “การไล่ออก” การไล่ออกของนายจ้างต้องมีเหตุอันสมควร
ห้ามการไล่ออกด้วยเหตุดังต่อไปนี้
1. การไล่ออกในขณะที่หยุดพักเพื่อรักษา เหตุอันเกิดจากความเจ็บป่วยจากการปฏิบัติงาน หรือภายใน30วันหลังจากหยุดงาน
2. การไล่ออกในขณะที่หยุดก่อนหรือหลังคลอดบุตร
หรือภายใน30วันหลังจากหยุดงาน
3. การไล่ออกด้วยเหตุสัญชาติ
หลักความเชื่อถือ หรือฐานะทางสังคม
4. การไล่ออกด้วยเหตุที่ลูกจ้างเข้าแจ้งความว่าบริษัทหรือนายจ้างทำผิดข้อกฎหมายแรงงานที่สำนักงานควบคุมมาตราฐานแรงงาน
5. การไล่ออกด้วยเหตุอยู่ในกลุ่มสหภาพแรงงานหรือทำกิจกรรมของสหภาพแรงงานที่ถูกต้อง
6. การไล่ออกด้วยเหตุอันเป็นเพศหญิง
การแต่งงาน การตั้งครรภ์ การคลอดบุตร หรือการหยุดงานก่อนและหลังคลอดบุตร
7. การไล่ออกด้วยเหตุขอหยุดพักสำหรับเลี้ยงบุตรหรือการใช้ระบบวันหยุดพักสำหรับเลี้ยงบุตร |
ตามระยะเวลาการจ้างการทำงาน เงื่อนไขการไล่ออกจะแตกต่างกัน
(2) เมื่อไม่พอใจการไล่ออก
ในกรณีท่านไม่พอใจที่ถูกไล่ออก ต้องแจ้งให้นายจ้างทราบว่าไม่พอใจ และให้บริษัทออกใบรับรองการไล่ออกพร้อมระบุสาเหตุที่ไล่ออกอย่างชัดเจน ว่าเป็นสาเหตุจากวันหมดสัญญาหรือลาออกด้วยตนเอง เหตุผลการไล่ออกคืออะไร เป็นต้น หากไม่สามารถยอมรับเหตุผลการไล่ออกจากที่ทำงานได้ ควรปรึกษาที่สำนักงานควบคุมมาตราฐานแรงงาน ศูนย์บริการแรงงาน แผนกแรงงานที่อำเภอหรือทนายความ
|
